Włoski wieczór gier, czyli pizza neapolitańska

Mija tydzień od Międzynarodowego Dnia Pizzy, a my dopiero dziś zdołaliśmy dokończyć montaż filmu, który zarejestrowaliśmy podczas naszego włoskiego wieczoru gier u Anety, Marka i Kamila. Cóż, jak mówią klasycy: w walce człowieka z techniką trzeba trzymać stronę człowieka, więc czekaliśmy, aż nasz wspaniały Realizator, który nie spał kilka nocy (dopasowując formaty, wyrównując dźwięk – nagrywany przecież live! i robiąc innych wiele magicznych zabiegów), zdołał dopełnić montażu. A zatem jesteśmy, mamy film i zapraszamy na pizzę neapolitańską!

„W sobotę powinna być pizza.” – takie zdanie wygłasza co tydzień moja Rodzina. Przyznaję, że czasem, kiedy jesteśmy zabiegani wokół różnych spraw, korzystamy z oferty pizzerii – mamy jedną ulubioną przy ul. Nowobielańskiej w Skierniewicach (i co najmniej jedną w Warszawie😊), a w jej menu – jedną naszą ulubioną pizzę. „Lubimy” – z moim osobistym zastrzeżeniem, które poznacie, kiedy obejrzycie film, jaki nagraliśmy przed tygodniem u Anetki, Marka i Kamila. A więc czasami zamawiamy pizzę w lokalu, ale najczęściej robimy ją sami i sami pieczemy. Jest naprawdę bardzo, bardzo smaczna!

A więc pizza neapolitańska. Wymaga ona cierpliwości i – jak wszystkie dania włoskie – kilku (niewielu) bardzo dobrej jakości składników. Przepis pochodzi z samego Neapolu, choć my testowaliśmy ją w Soncino, które leży w okolicach Mediolanu. Ale, być może, tamtejsza Mamma – właścicielka i patronka lokalnej pizzerii jest neapolitanką? Kto wie?

Będziemy potrzebować:

0,5 kg mąki typu 00 (mam to szczęście, że dostarcza mi ją moja Mama, prosto z Włoch😊 Ale w sprzedaży w naszych marketach też są mąki specjalnie do pizzy, sprawdzone, można używać!)
300-330 ml ciepłej wody
1 gram suszonych drożdży
1 łyżeczka soli

Jak to robimy?

Zagniatamy gładkie, elastyczne ciasto, wlewając wodę stopniowo. Lekko posmarowane oliwą odstawiamy w ciepłe miejsce na 2 godziny. Po tym czasie dzielimy na 3 porcje. Formujemy kulę i znów odstawiamy na minimum 4 godziny. Wiem, wiem, Wasza cierpliwość już została wystawiona na próbę😉, ale obiecuję nagroda będzie sowita! Uwaga! – tego ciasta nie wałkujemy, to bardzo ważne, wyciągamy delikatnie, żeby nie porwać i pozwalamy działać grawitacji. Dzięki temu ciasto jest bardzo elastyczne i udaje się rozciągać na blaszce (wyłożonej pergaminem) bez większych problemów. To oczywiście kwestia wprawy, ale zapewniam Was – nie taki włoski diabeł straszny…

Teraz czas na dodatki do pizzy. Nasz włoski dziadek mówił: im mniej, tym lepiej, za to jakość, jakość, jakość! Musi być pierwsza klasa – nie oszczędzajcie na nich! A więc:

passata pomidorowa doprawiona wedle uznania lub (jeszcze lepiej) siekane pomidory do posmarowania,
ser mozzarella lub inny dobrze topniejący ser, ale taki, który nie będzie twardniał,
i teraz najważniejsze – do wyboru polecam: szynkę – prosciutto plus ewentualnie ruccola, bekon, salami rosetti z oliwkami, włoską mortadelę z pistacjami, dobrej jakości tuńczyka, kawałki grillowanej piersi z kurczaka z ananasem, grillowane warzywa (polecam białą paprykę z dodatkiem bakłażana lub cukinii),
odrobina dobrej jakości oregano do posypania…

…i do pieca! Nagrzanego maksymalnie, jak tylko się da. Pizza potrzebuje uderzenia gorąca! Zobaczcie, jak pięknie rosną brzeżki, ser się rozpuszcza lekko skwiercząc i bulgocząc, w kuchni zaczyna obłędnie pachnieć. Za 7-10 minut zjecie prawdziwą włoską pizzę!

Oto przemiany: od placka z dodatkami do pizzy:

A jeśli chcecie zobaczyć, jak świętowaliśmy Międzynarodowy Dzień Pizzy – robiąc właśnie pizzę neapolitańską – zapraszam na film: https://youtu.be/a_vwnwx1fhY

Dziękujemy za zaproszenie naszym Przyjaciołom😊